اشتباهات رایج تلفظ انگلیسی در فارسی‌زبانان و راه اصلاح آن‌ها

هر زبان مادری، مجموعهٔ صداهای خودش را دارد. وقتی زبان تازه‌ای یاد می‌گیریم، مغزمان صداهای ناآشنا را به نزدیک‌ترین صدای زبان خودمان تبدیل می‌کند. برای همین، اشتباهات تلفظ فارسی‌زبانان در انگلیسی بسیار شبیه به هم است؛ و خبر خوب این‌که چون قابل پیش‌بینی‌اند، قابل اصلاح هم هستند.

۱. صدای th

فارسی صدای th ندارد و انگلیسی دو نوعش را دارد: یکی بی‌واک، مثل think و three، و دیگری واک‌دار، مثل this و mother. بیشتر فارسی‌زبانان اولی را «ت» یا «س» و دومی را «د» یا «ز» تلفظ می‌کنند؛ یعنی think می‌شود «تینک» یا «سینک».

راه اصلاح: نوک زبان را آرام بین دندان‌های بالا و پایین بگذارید و هوا را از روی آن بیرون بدهید. جلوی آینه تمرین کنید؛ باید نوک زبانتان کمی دیده شود.

۲. تفاوت w و v

حرف «و» در فارسی امروز معمولاً صدای v دارد. برای همین west و vest یا wine و vine در تلفظ فارسی‌زبانان یکی می‌شوند.

راه اصلاح: برای w، دندان‌ها نباید به لب پایین بخورند. لب‌ها را گرد کنید، انگار می‌خواهید «او» بگویید، و بعد سریع واکهٔ بعدی را بگویید. برای v، دندان‌های بالا آرام روی لب پایین قرار می‌گیرند.

۳. اضافه کردن «اِ» به اول کلمه

در فارسی هیچ کلمه‌ای با دو همخوان پشت سر هم شروع نمی‌شود. برای همین، فارسی‌زبانان قبل از کلمه‌هایی مثل school، street و student ناخودآگاه یک «اِ» اضافه می‌کنند: «اِسکول»، «اِستریت»، «اِستیودنت».

راه اصلاح: کلمه را با کشیدن صدای s شروع کنید: «سسسس-کول». کم‌کم صدای s را کوتاه‌تر کنید تا به تلفظ طبیعی برسید.

۴. واکه‌های کوتاه و بلند

انگلیسی واکه‌هایی دارد که در فارسی از هم جدا نمی‌شوند. مهم‌ترینشان:

• ship و sheep: اولی کوتاه و شل، دومی بلند و کشیده
• full و fool: باز هم کوتاه در برابر بلند
• cup و cap: صدای اولی چیزی میان «آ» و «اَ» فارسی است

راه اصلاح: با «جفت‌های کمینه» تمرین کنید؛ یعنی جفت کلمه‌هایی که فقط در یک صدا فرق دارند. آن‌ها را پشت سر هم بلند بگویید و ضبط کنید.

۵. صدای ng در آخر کلمه

در sing و king، حرف g جداگانه شنیده نمی‌شود؛ ng یک صدای واحد تودماغی است. فارسی‌زبانان معمولاً آن را «سینگ» با g کامل تلفظ می‌کنند.

راه اصلاح: صدای «ن» را بگویید، اما به جای نوک زبان، عقب زبان را به سقف دهان بچسبانید و آن‌جا تمام کنید؛ بدون این‌که g را رها کنید.

۶. تکیهٔ کلمه

تکیه در بیشتر کلمه‌های فارسی روی هجای آخر است. اما در انگلیسی جای تکیه ثابت نیست و گاهی معنی را عوض می‌کند. مثلاً تکیهٔ photograph روی هجای اول است، اما در photography روی هجای دوم. اسم record تکیه را در اول دارد و فعل record در آخر.

راه اصلاح: هر لغت تازه را با تلفظش یاد بگیرید، نه فقط با املایش. در دیکشنری‌ها هجای تکیه‌دار علامت دارد.

۷. صدای r

«ر» فارسی با لرزش یا ضربهٔ نوک زبان ادا می‌شود، اما r انگلیسی (به‌خصوص در لهجهٔ آمریکایی) نرم است و نوک زبان به جایی نمی‌خورد.

راه اصلاح: نوک زبان را کمی عقب بکشید و بالا ببرید، بدون این‌که به سقف دهان بخورد، و لب‌ها را کمی گرد کنید.

۸. پایانهٔ ed در فعل‌های گذشته

پایانهٔ -ed سه تلفظ دارد و همیشه «اِد» نیست:

چطور تمرین کنیم؟

• سایه‌خوانی: یک جملهٔ کوتاه را بشنوید و بلافاصله، با همان آهنگ و سرعت، تکرارش کنید.
• صدایتان را ضبط کنید: تلفظ خودتان را با تلفظ اصلی مقایسه کنید. بیشتر خطاها را فقط وقتی صدای خودمان را می‌شنویم متوجه می‌شویم.
• هر روز کمی بلند صحبت کنید: تمرین‌های صحبت کردن دوولینگو از شما می‌خواهند جمله‌ها را بلند بخوانید؛ همین تمرین کوتاه روزانه، عضلات دهانتان را به صداهای تازه عادت می‌دهد.

یادتان باشد هدف، حذف کامل لهجه نیست؛ هدف این است که حرفتان را واضح و راحت بفهمند. با تمرین این چند مورد، بیشترین تفاوت را در کمترین زمان حس می‌کنید.